Skip to content

Drie tienerdochters en een creditkaart

Auteur(s): Michael Chin

‘Ik ben bijna failliet,’ zei mijn broer half serieus. ‘Heb je zo’n hoge alimentatie afgesproken dan?’ vroeg ik meteen. Mijn broer is net gescheiden en zijn drie tienerdochters wonen bij hun moeder. Het bleek niet de alimentatie die hem aan de ‘rand van de afgrond’ had gebracht, maar zijn creditcard.

Om praktische redenen had mijn broer zijn kaartgegevens gedeeld met zijn drie dochters. Handig, want ze gingen op vakantie en voor noodgevallen is zo’n pasje natuurlijk een uitkomst. Maar in de maanden daarna gebruikten ze de kaart ook voor het oplossen van minder urgente ‘noodsituaties’ die een moderne tiener het hoofd moet bieden. Zoals: ‘Wel een nieuw vriendje, maar geen nieuw jurkje voor het weekend’. Of: ‘Wel de goede schoenen, maar net niet in de juiste kleur’. Of: ‘Geen beltegoed (en wel een nieuw vriendje dat je nog zoveel moet vertellen en wat echt geen seconde kan wachten)’. Het leven van een moderne tiener is echt een stuk ingewikkelder in vergelijking met vroeger.

Mijn broer zuchtte en vervolgde zijn verhaal. ‘Om het nog erger te maken: ik weet niet eens wie ik er op moet aanspreken, want ze gebruiken allemaal dezelfde kaart.’

Als goede broer en beroepsadviseur tekende ik het demand/supply-model uit. Sommige CIO’s hebben precies hetzelfde probleem, lichtte ik toe. Bij hen heeft de business de vrije hand om clouddiensten in te kopen zoals servers en storage van cloudleveranciers als AWS en Azure. Je kunt in de cloud met een aantal muisklikken het equivalent van een behoorlijk datacenter ‘contracteren’. Of met Office365 en Gmail in no time bring your own device realiseren. Handig.

Zeker als daarna de CIO’s de rekening van die diensten gepresenteerd krijgen. Want het gaat om IT.

Soms weten die CIO’s ook niet wie die diensten heeft ingekocht. En dus kunnen ze de diensten ook niet opschorten. Je weet niet wat voor business critical diensten er op draaien. Gelukkig weten de CIO’s die we tot onze klanten mogen rekenen het beter dan mijn broer. Zij nemen het heft in handen en zorgen dat ze zelf betrokken zijn bij de inkoop. Zo houden ze zicht op de verplichtingen. Ze richten mechanismen in om de IT-kosten zoveel als mogelijk door te belasten aan de gebruikers die de kosten veroorzaken. Ze rapporteren aan de gebruikers en reiken mogelijkheden aan zodat er tijdig kan worden bijgestuurd. Zo blijft alles qua kosten ‘in control’. Zelfs mijn broer herkende de analogie. Maar hij is geen CIO. ‘Wat moet ik nu doen?’ vroeg hij, met de armen in de lucht. ‘Simpel’, zei ik. ‘Ten eerste de kosten doorbelasten: de vervuiler betaalt. En ten tweede: je dochters leren om zelf hun behoeften af te wegen tegen noodzaak en budget.’
Hij leek niet helemaal gerustgesteld.

Lees verder

Laatste IT-nieuws? Volg IDC Metri op LinkedIn

Nieuwsbrief

Boeingavenue 238 - 1119 PZ Schiphol-Rijk - Nederland - Tel + 31 20 655 1777